Opa Wolf jarig

Je zou 'm nog geen 78 jaar geven he?!

Voorjaar

Mees op zwemles

Na lang wachten kreeg Mees vorige week toen ik in de sneeuw zat DE brief. Gillend belde hij me op om te vertellen dat we mochten starten met zwemles! Het was best een beetje spannend. Zeker voor een jongetje dat eigenlijk helemaal (nog) niet van water houdt. Gelukkig pakte 'meester Lex' het helemaal geweldig aan, en nam Mees mee het water in. De laatste 10 minuten mochten we kijken....ik geloofde mijn ogen niet. Mees liets zich natspetteren, kroop over en onder een vlot door. Wat waren we trots op ons mannetje..! (wel een leuke anekdote nog even....Mees zat al in het water, de ouders kregen bij het bad uitleg over de zwemles. Madelief en Robijn stonden naar Mees te kijken. 3 tellen later had Robijn haarzelf vliegensvlug uitgekleed om te water te gaan:-) Dus ik vertrok met een gillend kind dat ook wilde zwemmen....)

Exit supermama...

......welkom goedgenoegmoeder!

Afgelopen weekend kreeg ik van Eric een boek met deze titel. Van alleen de inleiding werd ik al blij:-) Hieronder een klein stukje uit die bewuste inleiding. Misschien kunnen meer moeders hun voordeel er mee doen?!

"Supermama's. We komen ze overal in de bladen tegen: ze zijn slank, altijd vrolijk, maken carriere, zijn een leuke moeder, een aantrekkelijke partner en hebben een mooi ingericht huis. Ze schreeuwen nooit tegen hun kinderen en zetten ze niet voor de tv als ze er even genoeg van hebben. Ze bakken taarten voor kinderverjaardagen en koken altijd biologisch. Werkgevers zijn dol op supermama's. Ze werken namelijk heel hard, zeuren niet dat ze op tijd weg moeten om naar de creche te gaan en als er een kind ziek is, regelen ze geruisloos een leuke buurvrouw of oma die de boel voor ze opvangt.

Supermama is ons voorbeeld. Eigenlijk willen we haar zien als we 's ochtends in de spiegel onze wallen proberen weg te poetsen, als we voor het werk nog snel die nette broek proberen te strijken, terwijl de middelste de complete wc-rol in de pot versnippert, de jongste haar bord pap op haar hoofd zet (lachen!), de oudste roept dat haar gymspullen nooit gewassen worden en manlief ('Ik moet nu echt gaan') de voordeur achter zich dichttrekt. We raken gefrustreerd van het idee dat we altijd tekort schieten door het ideaalbeeld dat we hebben van de supermama die we eigenlijk moeten zijn. We lijden collectief aan het supervrouwsyndroom.

Deels komt dat naar ons idee omdat we in een soort vacuum terecht gekomen zijn. We verkeren als samenleving in grote verwarring over de rol die vrouwen moeten hebben, nemen, krijgen of willen. En als vrouw verkeren we in een permanente spagaat........"

(Denise Hulst&Sjoukje van de Kolk)

Hoera...37 jaar.....

Hoera! Weer een jaartje ouder...Ik met alle 'kuikens' op m'n verjaardag. Wel leuk dat de kinderen nog geen idee van tijd hebben. Volgens Madelief zal ik als Robijn 'groot' is wel een omaatje zijn met rollator en grijs haar. Nou, dat dacht ik niet haha... We zullen nog wel eens zien in de toekomst. Voorlopig ben ik alleen maar blij weer een jaartje ouder te mogen worden. Dat is tegenwoordig ook niet vanzelfsprekend.

Saalbach 2009

Inmiddels gepromoveerd van 'vrouw die het vlees snijdt' tot weer gewoon 'mama' hier een paar foto's van ons weekje weg... Blogspot deed een aantal dagen erg moeilijk, maar het lek is boven en ik kan weer bloggen...

Mama weer terug!

Mama terug, en sinds vandaag ook een jaartje ouder. Al lekker verwend gisteravond, vanmorgen...en vanmiddag vast ook nog wel. Ook de kinderen hebben zich een slag in de rondte geknutseld....blijft leuk!

De drie Wolfjes moesten weer erg wennen dat mama terug was uit de sneeuw. Mees moest zelfs een beetje huilen, en kroop achter papa's benen. Madelief had even nodig, maar die kan het allemaal wat sneller verwerken. Robijn is dwars. Met hoofdletters;-) Of het door mijn afwezigheid komt, of het gewoon een fase is, ik weet het niet. Gelukkig hadden ze het super gehad met papa, opa&oma en de oppassen! En mama heeft het met haar vriendinnen ook heerlijk gehad..... Nog geen foto's want blogger doet een beetje lastig:-)

Tenten bouwen

De drie Wolfjes zijn de laatste tijd gek op tenten bouwen. Onder de tafel, met kleden over de stoelen of zomaar in een hoek van de kamer. Robijn doet wel eens een poging naar bed te gaan in haar poppenbed... Madelief en Mees vinden niets leuker dan mogen eten in de tent...

Vervolg voorjaarsvakantie...

Robijn mocht komen logeren in Leiden. Samen thee drinken met oma (die de meisjes naar Leiden bracht en vervolgens een uur in de file stond met het kleine spul...), samen in bad en naar bed... Ze hebben aardig gekeet.. Was het slapen naast elkaar vorige week nog een klein drama, nu waren ze volgens Juut&Haik zo in slaap. De volgende dag naar Ballorig, en zo lekker vroeg op de morgen was het nog heerlijk rustig! Ook Juut&Haiko waren weer in 'no time' papa en mama voor onze jongste. Toen ik weer ten tonele verscheen was het wel wat verwarrend met twee mama's en een papa:-)

Omdat Robijn in Leiden ging logeren konden Eric en ik een uitje met de oudste twee verzinnen. Het was ons streven om regelmatig iets met de kinderen apart te doen, maar het komt er helaas weinig van... Dus nu maar dubbel genoten!

Madelief vindt bijna alles leuk. Ze houdt zoals bekend erg van schaatsen. Telkens als we naar de Uithof gaan loop je langs een 'klimcentrum'. Al een aantal keer stond ze naar de klimmers te kijken en zei ze dat ze dat ook zo graag wilde doen. Voor haar werd het uitje een poos (vrij) schaatsen met papa, en daarna een klimles. Ze ging volgens papa 'compleet uit haar dak' toen ze begreep dat ze echt zelf mocht gaan klimmen! Ge-wel-dig was het... Ze klom tot in de nok! Sporten maakt hongerig, dus een bezoekje aan de Mac was een mooie afsluiting!

Madelief maakte een foto van papa op het ijs:-)

Mees is het schoolvoorbeeld van 'een kinderhand is snel gevuld'. Wat is dat jongetje snel tevreden en blij met iets. Waar ik in Madelief soms trekjes van mezelf zie (ik wil het, en ik wil het nu!) kan Mees soms zo rustig en intens tevreden zijn met kleine dingen.

Voor hem had ik 'vliegtuigen kijken' op Rotterdam Airport verzonnen. Het goot van de regen, dus het terras was dicht. Er werd 1 vliegtuig voor onze neus bevoorraad en getankt, er steeg 1 vliegtuig op, 1 vliegtuig landde in de mist op afstand. Ik baalde...weinig te zien!! Maar Mees? Hij vond het prachtig...het was meer dan genoeg...

Na de vliegtuigen lekker bij mama op schoot kroelen en samen naar de film Kikkerdril kijken. Ook voor Mees als afsluiter de Mac. Voordat we naar de auto liepen moest ik bij Xenos nog even iets kopen. Mees zag een klein plastic stukje gras (paas-artikel).....hij vond het werkelijk prachtig en zag z'n koeien voor z'n stal er al op grazen... Voor welgeteld 1.99 had ik het gelukkigste jongetje op aarde. Wat is hij blij met z'n grasmatje! Ik had de rest wel kunnen laten zitten:-)