Het begon zo leuk....Mees kegelde met vuvuzela's, ik schminkte de kinderen, de beamer weer aan, de mannen bouwden het huis weer om en we dansten op de muziek van de afsluitingsceremonie. Spannend was het wel gedurende de avond. Het geschreeuw was niet van de lucht... Tot dat ene moment. Nog nooit een huis vol gehad en tegelijkertijd zo'n oorverdovende stilte. Jammer. Ontzettend jammer. Madelief zat tegen twaalven diep verdrietig buiten te huilen. De spanning had zich ongemerkt enorm opgebouwd. Was Mees rond elf uur al in z'n stoel in slaap gevallen....Madelief ging steeds harder schreeuwen. Gelukkig kon ze na een lekker potje janken weer lachen en ging ze met Giulia gelijk het hele huis ontdoen van alle oranje-attributen. Zelfs haar shirt wilde ze niet meer aan.






























































