Onze Lodge
's Avonds terug op het kamp bracht Madelief het geleerde vuurmaken gelijk met een andere Masai in de praktijk!
De kilimanjaro op de achtergrond!
En dan ineens in de bush...en benzine pomp! Echt ouderwets moest de benzine met een slinger worden opgepomt! We moesten wel lachen, 24 uur geopend stond erbij. De lieve man zal niet zoveel klandizie hebben, dus die enkele minibus die wil tanken mag op elk tijdstip aankloppen...
Madelief drinkt het liefst de hele dag cola. Normaal is dat hier alleen toegestaan op verjaardagen en feestjes. In Afrika had ze 'the time of here life'. Cola was namelijk vaak het enige (veilige) drankje wat verkocht werd! Zelfs Robijn werd een echte cola-junk bij gebrek aan iets anders.
Nog even wat documenten scoren, hier hadden we er pas een klein uurtje opzitten. Gelukkig wisten we toen nog niet dat we nog zo'n lange tocht voor de boed hadden..
's Morgens in alle vroegte werden we opgehaald door John, onze chauffeur voor een aantal dagen. Op naar Amoseli National Park! Over de duur van de tocht naar Amboseli verschilden de meningen; we hadden vernomen 3 uur, maar een kennis van Haiko had er 6 uur over gedaan. Het eerste stuk door Nairobi richting de bush ging nog wel. Maar na een aantal uren vroeg ik me toch wel af waar we aan begonnen waren. Af en toe dacht ik echt dat het mini busje in tweeen zou breken. Meer dan een paar keer zou het busje deze tocht toch niet kunnen maken vonden we allemaal, dan moest hij op z'n minst total loss zijn:-) De weg werd steeds slechter, soms was er gewoon niet eens sprake van een weg. Af en toe kwamen we door een dorpje...alle kinderen die we tegenkwamen stonden uitbundig te zwaaien. Veel verkeer kwam er hier blijkbaar niet langs. M&M vroegen nog weleens hoe lang het nog duurde voor we er waren, maar dat wist onze chauffeur volgens mij zelf ook niet echt. We gaven ons maar over en ik hoopte vooral maar dat we geen pech zouden krijgen. Onderweg trokken we nog even een andere minibus uit het zand die vast zat. Gelukkig begonnen we al wat 'wilde' dieren te spotten, zo stonden er opeens twee giraffen op de weg! Na een barre tocht van ruim 7 uur (zonder dvd, snoepjes, kadootjes en met 1 stop) kwamen we aan bij Kibo. Stijf en met een zere kont van alle kuilen het het heen en weer hobbelen stond er iemand met een welkomsdrankje klaar.......een glaasje sap heeft me zelden zo goed gesmaakt! Onze lodges bekeken, wat gedronken en gelijk weer de auto in voor onze eerste 'gamedrive'. Het dak van de minibus ging omhoog en we klommen op de stoelen om goed zicht te hebben. Gelijk die middag en avond al veel dieren gezien. Na een heerlijk diner schoven we allen direct de bedjes in, het was toch wel een pittige dag... De volgende dag bekeken we onze verblijfplaats nog eens goed en kwamen we tot de conclusie dat we hier toch wel lekker luxe zaten. Een prachtig zwembed, luxe lodges en heerlijk eten. En de grootste troef van deze omgeving; de naaste buurman is de Kilimanjaro! Hoogste berg van Afrika. Bij aankomst de dag eerder was hij in nevelen gehuld, maar bij het opstaan was hij prachtig zichtbaar en maakten we (gelukkig) gelijk foto's. De top hebben we na deze morgen niet meer gezien (alleen vanuit het vliegtuig later naar Mombassa..) Dagen daarna veel in onze minibus op zoek naar de dieren. John hield via een walkie talkie contact met andere chauffeurs, zodat we ons soms rot schrokken omdat hij ineens ergens heen scheurde om iets te zien. Helaas ook veel dode dieren gezien, triest. Er heerst een enorme droogte. Zo reden we met de auto verschillende keren door het opgedroogde lake Amboseli. Tijdens een gamedrive werden we staande gehouden door een aantal Masai mannen die in het gebied wonen. Of we (tegen betaling) in hun dorp wilden kijken. Nou, dat wilden we wel! We kregen een rondleiding, mochten in de Manyatta (hut) van 'the chief' kijken (waar moeder en kind aan het koken waren), ze lieten diverse vaardigheden zien, waaronder vuur maken. Ten tijde van deze visite las ik het boek 'De blanke Masai', ik had direct een beeld hoe de hoofdpersoon van dit boek geleefd heeft. Petje af, ik zou het geloof ik niet kunnen... We mochten alles vragen, en de Chief vertelde hoe moeilijk ze het hadden in deze tijd van enorme droogte. Na een en ander aan sieraden te hebben gekocht had the Chief nog een verrassing; de kinderen van het schooltje iets verderop waren speciaal voor ons op school gebleven. Of we daar ook nog wilden kijken. In een klein hutje zaten ontzettend veel (kleine) kinderen met 1 leraar. Ze zongen Masail-iederen voor ons bij binnenkomst. Zonder schoolbord of wat voor leermiddelen dan ook kregen de kinderen les. Dat dit een heel arm schoolte was was ons snel duidelijk. Een deel van de pennen, blocknotes, spelletjes en strandballen hebben we later opgestuurd naar de P.O.-box van de leraar. Ik had op dat moment helaas niks bij me om weg te geven. Ik hoop dat de spulletjes daar inmiddels terecht zijn gekomen.
